دوست عزيز سلام

اميدوارم كه در سال جديد تمام خوشبختي هاي دنيا در انتظارتان باشد و تلخي هاي هر اندازه اندك انرا با صبر و شكيبايي كه خداوند مهربان مي دهد طي كنين.

،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

پيراهن خيس ابر تن پوش من است

صد باغ تبر خورده در آغوش من است

اين زندگی کبود اين تلخ بنفش

زخمی است که سالهاست بر دوش من است

 ،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

دوست عزيز و هميشگي ام اين مطلب رو براتون مي زارم و تايه مدت نه چندان طولاني وبلاگ مشكي پوشان عاشق رو به روز نمي كنم. ولي سعي مي كنم كه نزارم بين اين به روز رساني تا سري بعد وقفه اي طولاني ايجاد بشه. به هر حال از مهربوني هاي شما دوست و همراه هميشگي ام،تشكر مي كنم..

،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

زمان بارش باران دلم از غربت خورشید می گیرد ، و روز آفتابی هم دلم بی تاب ابری تلخ و باران زاست ، خدایا من به دنبال چه می گردم ؟

به دنبال چيستم كه هر آنچه مي گردم ندايي دروني به من مي گويد كه باز هم دور شدي. به دنبال چه هستم كه تا به او برسم هستي ام نيست مي شود. تاوان كدامين گناه نكرده ام مجازاتي اين چنين است؟

به راستي كه به جرم كدامين گناه نكرده ام مجازاتم مي كني...

بنده نا توانت اينبار ديگر لب به اعتراف گشوده است. اعتراف به داشتن قلبي كه تكه تكه شده است و توان گفتن راز نهفته درون آنرا حتي در پيشگاه معبود خويش نيز ندارد. به آخر خط رسيده ام. به مرزي كه در آن متولد شده ام. آري تنهايي...

تنها متولد شدم و اينك نيز زمان تنها شدن دوباره من است. تنها مي شوم. به دور از همه.به دور از آسمان و زمين و خاك و حتي تو. تنهايي كه سالهاست با آن دست و پنجه نرم مي كنم اما نتوانستم اورا خاك كنم. همواره سخنانم به سه نقطه رسيده است ولي نمي دانم كه تا كي بايد به جاي حرف هاي دلم از سه نقطه كمك بگيرم...

تا به كي سكوت؟؟؟ باز هم جوابش را نمي دانم پس باز ...

به دنبال چيستم؟ به دنبال ياري كه رخت بربست و رفت،به ياري كه نمي دانم جسمش را به خاك يا كه يادش را به دست خاك سرد سپردم كه هنوز در خيال يا هويدايم كلبه ام را با او بنا مي كنم. براستي كه كجاست؟ يار كيست؟عشق چيست؟معشوق و دلباخته كيست و كجابه دنبالش بگردم؟

تو مي داني. چرا ياري ام نمي كني تا شايد بتوانم دل آشوبم را اندكي آرام كنم. دنيايم رنگ تيرگيست و آسمان زندگي ام همواره بارانيست.عقربه هاي ساعتم از پي هم مي گذشتند و گذر عمري بي حاصل آزارم مي داد كه حتي ساعت را نيز از خود دور نمودم تا ندانم كه زمان چيست و در كجاي آن ايستاده ام...

من كه نمي دانم كجاست تو به او بگو كه من نيز تنهايم.تنهايي را در جمعي پر از آدميان كه در نظرم جز گرگ صفتاني بيش نيستند تجربه مي كنم. در فكر رهايي و تنهايي ام اما چه كنم كه هنوز در دلم نوري اندك مي درخشد كه مرا از رهايي اين قفس آهنين مي هراساند. ترسي شبيه ترس از رفتن به درون اقيانوس با دستاني بسته و پاهايي قطع شده. از مرگ نمي ترسم اما از آه سينه سوز مادري چون فرشته وحشت دارم...

نمي گويم نجاتم بده فقط به بنده گوشه چشمي بيانداز تا شايد راهي براي رسيدن به عشقي كه برايم چون سايه هست برسم...

اما جانان من تو نيز خود مي داني كه به دور از همه تورا

دوست دارم...

،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

تا ديدار دوباره و روزهايي بهتر از امروز و گذشته همه شما عزيزان را به خداي مهربان مي سپارم و آرزوي شادكامي شما عزيزان را دارم.

دوستدار شما

روشنك