به نام خدا

دوست عزيز سلام

آرزوي سلامتي و شادابي شما همراه هميشگي مشكي پوشان عاشق را قبل از هر چيز از خالق خود خواستارم و بدون هيچ مقدمه اي شمارا دعوت به خواندن مطالب اين بخش مي كنم...

،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

مي شود در حضور خارها يك ياس بود

در هياهوي مترسكها پر از احساس بود

مي شود حتي براي ديدن پروانه ها

شيشه هاي مات يك متروكه را الماس بود

دست در دست پرند، بال در بال

نسيم ساقه هاي هرز اين بيشه ها را داس كرد

كاش مي شد حرفي از «كاش ميشد» هم نبود

هر چه بود احساس بود و عشق بود و ياس بود

،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

پاييز آمد....

پاييزي ديگر از راه رسيد و با آمدن ابر و باد و باران تحولي ديگر در جهان رخ داد. در خلوت خود خياباني زيبا، را تصور كن...

خورشيد مي آيد، روز مي شود،و غروب آفتاب و شب،و گذر يك روز ديگر و بي وقفه ساعت ها از پي هم مي گذرند و تو همچنان به آن خيابان مي انديشي و زيبايي اش را مثال مي زني.اما هر چه مي گذرد زيبايي در نظرت بي معنا مي شود و مي بيني كه درختان بيش از بيش رنگ مي بازند و شاخه هاي به هم تابيده چه بي تفاوت، برگ هاي مسافر را از خود جدا مي كنند و تنها و تنهاتر مي شوند. در خيابان قدم بگذار و در طول مسير نگاهي به پشت سر بيانداز و به راه خود ادامه بده،مسير بي انتهاست...!

درختان ديگر برگ هاي سبز رنگ را بر خود ندارند و تنها شده اند و اينبار سنگ فرش خيابان است كه همزباني براي تنهايي خود يافته است. سنگ فرش تنهايي كه همه از روي او مي گذرند اما هيچكس براي هميشه برايش ماندگار نمي شود و تنها در برهه اي از زمان همزباني براي خود مي يابد...!

همه تنها مي آييم و تنها مي رويم و نياز به داشتن ديگري، تنها رفع احساس است و بس.احساسي كه مي تواند هر رنگي به خود گيرد و مثال پارچه اي سفيد...!

در تقويم زندگي هر فرد، مسافران زيادي مي آيند و مي روند اما كاش كه در ميان آن همه رهگذر و مسافر، همدم شب تنهايي هايمان به بي رحمي درختان نشود چرا كه راه بازگشت باز هست، اما شايد براي رفتن ها و آمدن ها ديگر فرصتي نباشد و اگر باشد ديگر پايه اي با استحكام بيش در كار نباشد....

،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

خب دوست عزيز، به پايان اين بخش از وبلاگ رسيديم و باز هم مثل هميشه آرزوي بهترين ها را براي شما داريم و تا ديدار بعدي شمارا به خداوند مهربان مي سپارم.

دوستان شما

رامين و روشنك

مشكي پوشان عاشق